دارم سعی می کنم بتونم به آخرین خواسته تو عمل کنم و فراموشت کنم

باز تنها شدم
همدمی پیدا كرده بودم راه دور
دل آرام گرفت با وجود راه دور
شكوه ام خاموش شده با وجود راه دور
چشمانم آرام گرفت با وجود راه دور
باز تنها شدم
راه دور هم چاره نشد
نمی دانم این تنهایی در من چه دیده
راه دور را هم شكست داد
باز تنها شدم
باز تنها همدمم تنهایی ایست
بازتنها همدمم غم تنهایی ایست
باز تنها همدمم اشك تنهایی ایست
باز تنها همدمم آه سرد تنهایی ایست
باز تنها شدم ...

                                             سخت کار من بود که از من خدا برگشته است

  اه ای یاران کجایید اخر؛ که من از درون خویش می سوزم و فریاد رسی نیست

           خدایا

                   همی گویم الهی یا الهی تو از سوز دل زارم اگاهی     

          زمانیست که اندر وجود خویش می سوزم

                             و یاری نیست که  سراغ این دل تنها بگیرد............

                     در خواب ناز بودم شبی

                                                     دیدم کسی در می زند

                     در را گشودم سوی او

                                                       دیدم غم است در می زند

                        ای یاران بی وفا

                                                          از غم بیاموزید وفا

                       غم با ان همه بیگانگی

                                هر شبی به من سر می زند

به پنجره چشمان قلبت بنگر

نگاهی کن به وجود تنهام

بی تو

خسته ام

و نمی دانم تا کجا

می توانم در کنار تو

با قدم هایی آهسته بیایم

یا اینکه

تو در کنارم بمانی و تنهام نگذاری

اما تو...

بگذریم حرف دل بسیار است و محرم اسرار دگر نیست

غریبانه می نگرم

در تنهایی و بی کسی

در گوشه ای نشسته ام

و به پنجره امید می نگرم

اما پنجره امید هم خاموش و تنهاست

گاه می پندارم بیگانه ام در این دیار

و صدای هیچ آشنایی نیست

و من اینجا همیشه تنها بوده ام

ولی .. صدایی..

اری گویی از دور صدایی می آید

صدایی آشنا در اوج غریبی

صدای کیست؟

ایا همان است؟

همان که همواره در خیالم مجسم دیدمش؟

همان که مرا از تهمت تنهایی و نیستی می رهاند؟

ای کاش او باشد

اما ..

      نه ...

                   ان صدا و ان حضور سرابی بیش نبود

سرابی که مرا در خیالی غریب تر فرو برد

                ختم کردم عدم اندر عدم نامه را         به پیر صومعه برگویید ببین حسن ختامم را

 به پايان فكر نكن .. انديشيدن به پايان هر چيز شيريني حضورش را تلخ مي كند .. بگذار پايان تو

را غافلگير كند درست مانند آغاز

           خدایا

                      دیگر دستانم توان نوشتن

                                                          پاهایم توان رفتن

                                                                                  و قلبم توان تپیدن ندارد

          پس مرا

                      به تنها ارزوی

                                            دیرینه ام برسان

                                                                     همان که خود می دانی  

من عاشق غروبم

عاشق نشستن و خیره شدن به غروب

من عاشق ابرم که هر چه شبنم است از اوست

عاشق انداختن سنگ توی آب و گوش کردن به صدای دلنشین موج

من عاشق نشستن با دوستان پاک و عاشقم هستم

عاشق گوش دادن به دلهاشان

عاشق خنده هاشان و دیوانگی هاشان

من عاشق چرخ و فلکم

عاشق ........

من  ....

تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد؟

کدام فتنه بی رحم

عمیق ذهن تورا تیره می کند از وهم؟

شب آفتاب ندارد

و زندگی من بی تو

چو جاودانه شبی

جاودانه تاریک است

تو در صبوری من

اشتیاق کشتن خویش

و انهدام وجود مرا نمی بینی

منم که طرح مودت به رنج بی پایان

و شط جاری اندوه بستم

اما .....

تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد؟

تو را چه می رسد ای آفتاب پاک اندیش؟

ز من چگونه گریزی

به سوی عشق بیا

وارهان دل را از تشویش