در میان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن

                 برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن

                 برای هر لبی شعری سرودن ولی لبهای خود همواره بستن

                 به نزد عاشقان چون سنگ خاموش ولی در بطن خود غوغا نشستن

دیر گاهی است تنها شدم

باز هم قسمت غم ها شدم

من که بی تاب شقایق بودم

قصه غریب صحرا شدم

مگر آینه ز من بی خبر شده است

که همدم سردی یخ ها شدم

وسعت درد فقط سهم من است

که اسیر شب یلدا شدم

کاش چشمان مرا خاک کنند

تا نبینم که چه تنها شدم