...و من هنوز منتظر يك رهگذرم
نه براي اينكه حريم تنهايي ام را بشكند
تنها براي اينكه
تنهايي ام
را باور كند....
.
.
.
ولي حالا خسته
هنوز منتظر يك رهگذرم
به يادآوردم
به وسعت خاطره ها
از ياد رفته ام
و نمي دانيد چقدر سخت است
از سر درد خنديدن
و آرزو را دفن كردن
و اميد را از ياد بردن
و هيچ اشك نريختن
.
.
.
يك بار مردم و دوباره زنده شدم
و اكنون به اين باور رسيده ام
كه در پس اين مرگ و زندگي ها
يا غريبانه
خواهم مرد
يا جاودانه
خواهم زيست...