به پنجره چشمان قلبت بنگر

نگاهی کن به وجود تنهام

بی تو

خسته ام

و نمی دانم تا کجا

می توانم در کنار تو

با قدم هایی آهسته بیایم

یا اینکه

تو در کنارم بمانی و تنهام نگذاری

اما تو...

بگذریم حرف دل بسیار است و محرم اسرار دگر نیست

غریبانه می نگرم

در تنهایی و بی کسی

در گوشه ای نشسته ام

و به پنجره امید می نگرم

اما پنجره امید هم خاموش و تنهاست

گاه می پندارم بیگانه ام در این دیار

و صدای هیچ آشنایی نیست

و من اینجا همیشه تنها بوده ام

ولی .. صدایی..

اری گویی از دور صدایی می آید

صدایی آشنا در اوج غریبی

صدای کیست؟

ایا همان است؟

همان که همواره در خیالم مجسم دیدمش؟

همان که مرا از تهمت تنهایی و نیستی می رهاند؟

ای کاش او باشد

اما ..

      نه ...

                   ان صدا و ان حضور سرابی بیش نبود

سرابی که مرا در خیالی غریب تر فرو برد

                ختم کردم عدم اندر عدم نامه را         به پیر صومعه برگویید ببین حسن ختامم را

 به پايان فكر نكن .. انديشيدن به پايان هر چيز شيريني حضورش را تلخ مي كند .. بگذار پايان تو

را غافلگير كند درست مانند آغاز

           خدایا

                      دیگر دستانم توان نوشتن

                                                          پاهایم توان رفتن

                                                                                  و قلبم توان تپیدن ندارد

          پس مرا

                      به تنها ارزوی

                                            دیرینه ام برسان

                                                                     همان که خود می دانی